Τι ‘ν’ αυτό το μπλονγκ

Πολλά λόγια για μένα:
Καψούρης της ΆλφαΒήτου, του DoReMi και του ΠράσιναΚόκκιναΚίτριναΜπλε.

Με λίγα λόγι’ ακόμα: αγαπάω γραφή, μουσική και ζωγραφική.

– Έχω ως εκ τούτου ολοκληρώσει πεζά και οχήματα και έχω ανοίξει χίλια μέτωπα μ’ ανολοκλήρωτα δοκίμια, μυθιστορήματα κτλ. Επίσης έχω αλφαβητάρει σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, όπως και σε ποικίλης ύλης (χασμουρωδία να γίνεται…) διχτοσελίδες· κάποια από τα παραπάνω θα τα βρεις εδώ κι εδώ. Επίσης άμα θες να γελάσει το χειλάκι σου, να πας εδώ.
– Ομοίως, έχω ολοκληρώσει συνθέσεις και τράγουδα, και έχω θεμελιώσει αρκετά project του Cubase που περιμένουν να δεηθώ να τα χτίσω. Επίσης έχω σκαριφήσει κάτι soundesign και τέθοια.
– Ξαναομοίως, έχω ξύσει μολυβίες, μπλαβιές και μελανιές, ολοκληρωμένες ή μη.

Το σύνολο του εδώ καλλιτεχνικού μου έργου (δηλαδή άπαντα πλην Άρθροψης, Έρευνας και Χαβαλέως), αρθρώνεται σε τέσσερα (α)διάκριτά μέρη, με τέσσερις διαφορετικές(;) συλλογές: τη συλλογή πεζών, τη συλλογή ποιημάτων, τη συλλογή τραγουδιών και τη συλλογή σχεδίων· δηλαδή με «Τα λιμπρέτα των ψυχών», «Τα κονσέρτα των ψυχών», «Τα κρεσέντα των ψυχών» και «Τα πορτρέτα των ψυχών». Τα τέσσερα αυτά «…τα των ψυχών» συνιστούν τους τέσσερις άξονες του έργου μου, που δεν είναι τίποτ’ άλλο από απλές λέξεις, νότες και γραμμές. Να σημειωθεί ότι τα παρόντα κείμενα τα θεωρώ οριστικά, και εφόσον το καθένα τους έχει περάσει διακόσια κόσκινα όλ’ αυτά τα χρόνια κι έως σήμερα. Επίσης θεωρώ οριστικό τον τρόπο έκφρασης και γραφής μου, εφόσον κι εκείνος έχει διαβεί άλλα τόσα κόσκινα και σουρωτήρια. ΟΚ, μη λέω και μεγάλες κουβέντες, μπορεί σε μερικά χρόνια να αναθεωρήσω τα πάντα και να το παίζω «Γενιά του ’30…». Εύχομαι να μην καταντήσω ένας τέτοιος. Ευχήσου το μου κι εσύ. Πάμ’ παρακάτω.

Ετούτο λοιπόν το μπλονγκ, συλλέγει το καλύτερό υλικό από τα ως άνω χόμπι και πάθη μου, και το πετάει φάτσα-φόρα στις οθόνες και τα ηχεία του λαού. Ψάξου λοιπόν σε όλες τις δοσμένες λίνκες ή στο μενιού. Και μιας και μιλώντας για λίνκες, θα δεις πολλές εμφωλευμένες στα γραφτά μου, και οι οποίες είναι (πάντοτε) δικές μου, και σχετίζονται ευθέως μ’ εκείνα που μπλαβίζουν· αν για παράδειγμα δεις σε κάποιο γραφτό μου (πεζό, ποίημα, άρθροψη κτλ) μπλαβισμένη μια πρόταση, πα’ να πει πως πατάς και σε οδηγεί (σε ξέχωρη καρτέλα) σε άλλο γραφτό μου, όπου η συγκεκριμένη φράση ή έννοια αποτελεί το καθαυτό αντικείμενό της είτε σχετίζεται ευθέως. Εξαιρούνται (προφανώς) οι λίνκες στις έρευνες, και που είναι οι αξιοπιστότερες διαθέσιμες. Σημειώστε δε πως, η έρευνα μου για τον Demetrio Stratos ανοίγει σε τελείως ξεχωριστή ιστοσελίδα, αφιερωμένη αποκλειστικά στη ζωή και το έργο του Τεράστιου αυτού Ερμηνευτή. Τη σελίδα την έφτιαξα με τα δαχτυλάκια μου, όπως εγώ έκανα και την πεντάχρονη έρευνα, και η οποία ευτυχώς φέρει τις ανεκτίμητες ευλογίες της χήρας του Demetrio Stratos, κυρίας Daniela Ronconi, όταν πληροφορήθηκε για τη δημοσίευσή της.

Να ξεκαθαριστεί πως ο ιστοδεσπότης είναι φλώρος, παρτάκιας και αντικοινωνικός, και δεν έβαλε κανέναν εξωτερικό σύνδεσμο· οπότε μείνε εδώ κοντά στο τζάκι ή κοπάνα τη. Επίσης, εδώ δεν έχει κουμπάκια Τροφοδοσίας, RSS, «Ακουλουθήστε», «Γραφτείτε», «Μαλακιστείτε», «Απαγχονιστείτε» κτλ· όποιος γουστάρει να μπαίνει εδώ που και που, ας κάνει απλώς μπουκομάρκο στη σελίδα. Επίσης εδώ δε δίνω προσωπικά e-mail, και απευθείας επικοινωνία με του λόγου μου: όποιος θέλει να γκομενίσει ν’ απευθυνθεί στα αρμόδια site, όποιος θέλει να με κάνει φίλο του ας το ξεχάσει, και όποιος θέλει κάτι να πει, απλώς ας σχολιάσει.

Άμα σου φαίνεται λίγο ασοβάντιστο κι αδιακόσμητο το site μου από φρούφρού κι αρώματα, φωτογραφίες, κόλπα, εφέ, βατράχια κτλ, είναι που δε σκαμπάζω από CSS, HTML, παραμετροποιήσεις, σούξουμούξου κτλ, κι επίσης που δε θέλω να στο ‘χω λατέρνα το site και να μην ξέρεις που κλικάς και που βρίσκεσαι. Αντίθετως, θαρρώ πως εάν το περιεχόμενο του έχει αξία, είναι επαρκής για να καταστήσει τη φιλοξενία σου εδώ από συμπαθητική έως αξιόλογη. Άμα πάλι ψάχνεις για site λατέρνα, να φύγετε, να πάτ’ αλλού…

Επίσης να ζητήσω συγνώμη (αν και δε φταίω), για τις κωλοδιαφημίσεις που πετάει το δωρεάν αυτό site, μέχρι και να σκάσω λεφτά να τις ξεκουμπώσω. Το σκέφτομαι.

Μιλώντας για CSS, HTML και λοιπές μαλακίες, να σου ζητήσω να με συμπαθάς άμα πετύχεις κάποιες φορές παραγράφους δίχως διάκενο ή γραμμές χωρίς διάστιχο κτλ. Διότι γαμιέται η CSS· επαναλαμβάνω: γαμιέται η CSS· αναπτύσσω: γαμιέται η CSS, η HTML· επεξηγώ: γαμιέται η CSS, η HTML, η Java, η C++, η QW-BASIC και ο ASCII κώδικας. Μα δεν μπορείς να φανταστείς πόσες ώρες έφιαχνα και ξαναέφιαχνα το κάθε άρθρο για να εξαλείψω το πρόβλημα. Στα περισσότερα λύθηκε· σε κάποια ελάχιστα παρέμεινε, και που δεν τολμώ να τ’ αγγίξω περαιτέρω ούτε καν για ορθογραφία. Όμως και πάλι: όλο αυτό δεν αλλοιώνει την αισθητική του εκάστοτε άρθρου. Σε κάθε περίπτωση, να το ξαναπώ: γαμιέται η CSS, η HTML, η Java, η C++, η GD-BASIC, ο ASCII και το κάθε δυαδικό εκτός το Γινγκ και το Γιανγκ (γιατί έτσι μας αρέσει). Τέλος μ’ αυτό. Πάμε γι’ άλλα.

Η ιστοσελίδα μου χρησιμοποιεί (θα το ‘χεις ήδη προσέξει) ως επί το πλείστον (και όσο γίνεται) τον ενικό· τόσο στα άρθρα όσο και -κυρίως- στον σχολιασμό. Σε τούτο τον προσωπικό μου χώρο δεν χρησιμοποιώ (όσο με παίρνει) την προσχηματική και απωθητική αβρότητα του πληθυντικού. Σε ιστοσελίδες τρίτων θα τον χρησιμοποιήσω, εδώ όμως όχι, δεν πα’ να μου μιλά κι ο πάπας. Έχω σιχαθεί στο δρόμο, στις υπηρεσίες, στα μαγαζιά κτλ να χρησιμοποιώ ετούτο το γαμημένο όπλο που τάχα δηλώνει σεβασμό, λες και με τα ίδια τα λόγια και το ύφος δεν γίνεται να δείξεις σεβασμό, παρά μόνον με τον αριθμό απεύθυνσης. Ό,ποιος κι αν είσαι, δε μπα να ‘σαι πιτσιρικάς που μιλάει δειλά κι όπως του μάθαν στο σχολείο, ή ενήλιξ που μιλά προσεκτικά και μετρημένα: όποιος και να ‘σαι μίλα μου στον ενικό. Εξαιρούνται απευθύνσεις σε πολύ αξιοσέβαστες περιπτώσεις ανθρώπων, και όπου ο πληθυντικός μου θα υποδηλώνει καθαρότατη και γονυπετότατη υπόκλιση – πράγμα που σπανίως κάνω, δεν πα’ να ‘ναι κι ο πάπας που λέγαμε.

Α, και που ‘σαι ψηλέ: άμα σε πιάνει καρσιλαμάς στο στομάχι που μιλάω για «ποίηση», για «ποιήματά μου» κλπ, που τολμώ να χρησιμοποιώ τέτοια ανυπέρβλητη και απρόσιτη στον αμύητο έννοια, σε γράφω με απόλυτο θράσος στα τέτοια μου και τρέχα σε άλλο site να διαρρήξεις τα ιμάτιά σου: οι λέξεις είναι για να συνεννογιόμαστε και να μη σπαταλώνται. Αντί για «Ποίηση» θα μπορούσα να κοτσάρω ξεκαρφέ ακορντεόν του τύπου «Κάτι σαν ποιήματα» ή «Ποιητικές απόπειρες» και οποιαδήποτε άλλη μετριοφρονοπάθεια. Και άμα τη θες την ασεβή μου τη γνώμη, ναι· θαρρώ πως· είμαι σχεδόν βέβαιος πως είναι ποιήματα εκείνα που ‘γράφω, ότι είναι (ή ότι έχει) ποίηση αυτό που χαράσσω. Τώρα, αν είναι *οίηση με π ή με Π, σ’ αφήνω δικό σου το αστεράκι να το δουλέψεις, και άμα γουστάρεις σβήσε και ολάκερη τη λέξη. Δεν έχουμε παρά να το συζητήσουμε: χεράκια στο πληχτρολόι λοιπόν, και σχολιανό. Μερσί.

Τέλος, μέσα στα κείμενα μου θα παρατηρήσεις -τοπικά- κάποια μη συμβατική χρήση των παγιωμένων γραμματικών κανόνων. Αυτή αναπτύχθηκε για να ενισχύει (κατά το δυνατόν) την ηχητικότητα και προφορικότητα του γραπτού μου λόγου, και αποτελεί και την προσωπική μου αντίληψη  περί στίξεως, τονισμού και ορθογραφίας. Επίσης κάπου-κάπου θα παρατηρήσεις και ορθογραφικά λάθη: δεν υπάρχει κανένα ορθογραφικό λάθος· αφενός διότι έχω φάει τα μούτρα μου χρόοοοονια τώρα να μελετώ ορθογραφία κι ετυμολογία, αφετέρου διότι έχω Διορθωτή στον browser μου (χα!), οπότε και να θέλω αδυνατώ να κάνω λάθος, ακόμη κι αν ο ίδιος ο Διορθωτής έχει κάποια σπάνια λάθη. Οποιοδήποτε λοιπόν ορθογραφικό λάθος μου εντοπίσεις δέν είναι ορθογραφικό αλλά είτε αποτέλεσμα λεξιπλασίας, είτε ιδιωματισμού είτε βλέπε το παραπάνω λινκ. Βέβαια, μη σου πάρω κι όρκο· διότι όσο κι αν έχω διαβάσει εκατοντάδες φορές το κάθε μου γραφτό, όσο κι αν το ‘χω ξαναφτιάξει δεκάδες, δεν παύω να μην είμαι και άσφαλτος, όπως κι η λαίδη. Οπότε έτσι και βρεις κάνα ξόφθαλμο, σφύρα μου το σε σχόλιο (δε μιλάω για τόνους και μαλακίες). Τέλος, ούτε συντακτικά λάθη θα βρεις, διότι ακόμη κι αυτό θα ‘ναι αποτέλεσμα ιδιωματισμού, πιθανότατα κρητικού, και ο οποίος κάνει κάποιες φορές παραουργιές (κατά την πάγια Γραμματική). Παμ’ παρακάτω τώρα.

Η γνώμη σου φυσικά και μετράει διότι

ο δημιουργός (ή κάτι τέτοιος) ψοφά πρωτίστως για το «μπράβο», και έπειτα για όλα τ’ άλλα.
Ετούτο μέχρι και ν’ αρχίσει να κονομά από τα σαξάρια του,
οπότε και πλέον ψοφά για το φράγκο και χασμουριέται στις κριτικές.

Ως εκ τούτου,

κι αφού ακόμη δεν κονομώ απ’ τα έργα μου, θα χαρώ να έχω τη γνώμη σου.
Κι ας μη γελιόμαστε:
ο δημιουργός (ή κάτι τέτοιος) ψοφά πρωτίστως για το «μπράβο»
και τελευταίως για την αντικριτική.

Αλλά,

έχω ήδη δεχθεί αρκετά καλές εντυπώσεις για τα έργα μου· και ελάχιστη κριτική:
δεν γίνομαι καλύτερος αν δεν αναπτυχθεί το δεύτερο.

Οπότε,

όσο και αν με κολακεύουν τα συγχαρίκια, θα ήμουν ευγνώμων αν αρχίζες
να εντοπίζεις και καταδεικνύεις αδυναμίες του υλικού μου. ΠούΧού:
«έχεις τιγκάρει τη φωνή σου στα εφέ σ’ αυτό το τραγούδι»
ή
«σ’ αυτό το ποίημα η στίξη δεν αποδίδει εκείνο που φαίνεται ότι θες να πεις. Για ξαναδές το…»·
ετούτα θα με κάνουν καλύτερο και όχι τα (πάντα fπρόσδεκτα) συχαρίκια.

Υπόψιν:

Κακοπροαίρετα και μπινελικωμένα σχόλια θα εξαϋλώνονται
και ο γραφιάς τους θα τρώει αέναο block:
εδώ δεν έχει ούτε δημοκρατία ούτε ανεξιθρησκεία.

Ξαναϋπόψιν:

Όλα τα δικαιώματα του έργου μου έχουνε πολλαπλώς κατοχυρωθεί εδώ και πολλάααα χρόνια.
Παρ’ όλ’ αυτά, ο οποιοσδήποτε μπορεί να χρησιμοποιήσει υλικό από εδώ εφόσον:

– δεν πρόκειται να βγάλει φράγκα ή μούρη απ’ αυτό (και σιγά τα φράγκα και τη μούρη…)
– δεν αλλάξει το παραμικρό: ούτε απόστροφο, ούτε ορθογραφικό λάθος, ούτε κιχ, ούτε παφ, ούτε κιουφ
– παραθέσει την πηγή, δηλαδή το όνομα μου και ένα link προς τα δω.

Οποιοσδήποτε παραβεί τα αποπάνω, μάλλον γουστάρει να τραβιέται στα δικαστήρια.

Τέλοσυπόψιν:

Από αυτά τα έργα μήδ’ εγώ ο ίδιος ποτέ θα κονομήσω· ίσα που θα μπω και μέσα. Γιατί;

– Διότι δε θέλω να μπλέξω με δισκογραφικές κι εκδοτικές.
– Άρα αναγκαστικά θα ιδιοπλερώσω δισκογραφήσεις κι εχτυπώσεις
– Όπου κάθε CD και βιβλίο τελικώς θα έχουνε καθαρό κόστος -το πολύ- κάναδυό ευρώ
– Οπότε θα σε κοροϊδέψω αν στα πουλήσω παραπάνω· και γω δε θέλω να χερώνω την τσέπη του κανενούς
– Έτσι, θα είμαι κομπογιαννίτης εάν μου πλερώσεις υπεραξία για κάτι που βγήκε απ’ την ψυχή και το μυαλό μου.
Στο πάνω-πάνω και κάτω-κάτω, δεν είμαι και κάνας έγκυρος.

Όλα τα παραπάνω αναιρούνται άμα ποτέ γίνω διάσημος, οπότε και θα πλερώνεις για τα έργα μου στα δισκοπωλεία και βιβλιοπωλεία (άμα δεν έχουν κλείσει όλα ως τότε). Από τα λεφτά που θα τσεποχαιρετάς, ψίχουλα θα χιονίζουν στο πορτοφολάκι μου και το μεγαλοκάρβελο θα ροκανίζουν άλλοι· προειδοποίησα.

Σιχάθηκα να γράφω. Λοιπόν, βουρ στον πατσά και περιμένω την κουβέντα· έτσι, κουβέρτα να πίνεται…
Δεν ευχαριστώ για την υπομονή: όσοι το διαβάσατ’ ολάκερο, κάτι θα βρήκατε.
Ευχαριστώ όμως για την επίσκεψη. Και καλή σου περιήγηση.

Άρης Μανουράς

Υ.Γ.: Μέχρι και το ερωτηματικό σ’ αυτήν εδώ την πρόταση θα ‘χεις διαβάσει συνολικά 167 γραμμές και 1.777 λέξεις· τόση ώρα θα είχες διαβάσει όλα τα άρθρα μου, τί κάνεις τόση ώρα;

Του καημού

Βάρυνε πάλι ο στεναγμός τση ζυγαριάς το τάσι, κι όσες χαρές τ’ αντίκρυ του, δε λέει να χορτάσει ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Στη ζυγαριά του δυστυχή πόνοι – χαρές στα τάσια, κι ας είν’ ο πόνοι του μισοί, βαραίνουν τον διπλάσια ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~